znalezionych: 1525 na 305
stronach « poprzednia - 123456789 - następna »
W Rozstajnem Michał Chomik z USA wybudował kapliczkę na dawnym cerkwisku.
14 listopada 2026 r. o godz. 11.00 w Rozstajnem, odbyło się poświęcenie kaplicy– repliki przedwojennej cerkwi greckokatolickiej, zniszczonej po II wojnie światowej pw. świętych Kosmy i Damiana w gminie Krempna, woj. podkarpackie. Kaplica została konsekrowana przez Arcybiskupa metropolitę Archidiecezji Przemysko-Warszawskiej Kościoła Greckokatolickiego Eugeniusza Popowicza. Obiekt został zbudowany z inicjatywy pana Michała Chomika, który po 37 latach pobytu w USA, wrócił w rodzinne strony do pobliskiej Świątkowej Małej.
Po poświęceniu kaplicy – cerkiewki, sprawowana została święta liturgia, pierwszy raz w tym miejscu po kilkudziesięcioletniej przerwie. Została odprawiona w intencji wszystkich, którzy mieszkali na tej ziemi, budowniczych świątyni i wszystkich obecnych na uroczystości.
Podczas homilii ks. biskup wyraził ogromne uznanie dla fundatora, podkreślając, że w pojedynkę dokonał on dzieła, które często przerasta możliwości całych parafii. Hierarcha nazwał odbudowę świątyni rzeczą wielką – wotum wdzięczności za otrzymane łaski oraz świadectwem tożsamości tej ziemi. Zaznaczył również, że to pierwszy tego typu przypadek w historii metropolii przemysko-warszawskiej.
W uroczystości wzięli udział duchowni obrządku wschodniego z Polski i Słowacji, w tym ks. protojerej Andrzej Żuraw, pełniący funkcję dziekana oraz duszpasterza w strukturach Archidiecezji Przemysko-Warszawskiej oraz ks. Józef Obłój, proboszcz rzymskokatolickiej parafii pw. Matki Bożej Niepokalanej w Desznicy.
Chór "Błahowist" z greckokatolickiej parafii w Krynicy stworzył specjalną atmosferę na ceremonii swoim śpiewem. Nowy obiekt sakralny stał się ważnym miejscem na mapie, przypomina on jego historię, tradycję i żywą obecność Łemków na ziemi swoich przodków. Kaplica będzie służyła do kultu religijnego. Zgodnie z wolą ofiarodawcy, każdy kto zechce się w tym miejscu pomodlić, będzie mógł to uczynić. Obojętnie czy to będzie wyznawca kościoła greckokatolickiego, łacińskiego czy prawosławnego.
W liturgii uczestniczyli wierni z różnych regionów Polski, w tym m.in. potomkowie przesiedleńców z okolic Rawicza, a także ze Słowacji, Łemkowie z USA, Lwowa i Kałusza na Ukrainie. Wśród nich 90-letnia Olga Borejczak z Kałusza, która przyjechała do Rozstajnego wraz z rodziną. Z tej miejscowości pochodził jej mąż, ona z sąsiedniej Świątkowej. Była bardzo wzruszona, płakała i cieszyła się, że dane jej było po tylu latach stanąć na rodzinnej ziemi.
Po nabożeństwie fundator kaplicy Michał Chomik odbierał gratulacje i słowa podziękowania m.in. od abp. Eugeniusza Popowicza, ks. Józefa Obłoja oraz przewodniczącego Zarządu Głównego Zjednoczenia Łemków Grzegorza Trochanowskiego. Budowniczy był wyraźnie wzruszony, ale cieszył się, że udało się dokończyć dzieła.
- Jest to wotum dziękczynne. Chciałem po sobie zostawić jakąś pamiątkę. Myślałem o upamiętnieniu takich miejsc, ale uprzedził mnie Magurski Park Narodowy, który umieścił miniaturki dawnych cerkwi. Tutaj wszystko było zarośnięte krzakami, rósł las. Dużo pomógł mi ówczesny starosta jasielskiAdam Pawluś oraz dyrektor Magurskiego Parku Narodowego Norbert Kieć. Chętnych do pomocy zbyt wielu nie było. Pomagał mi brat Janek, córka Ela robiła zdjęcia z budowy i wysyłała do Nowego Jorku. Przywoziłem ludzi z Ukrainy i za pracę im płaciłem. Czasami było ciężko, ale teraz czuję wielkie zadowolenie – powiedział nam Michał Chomik.
Dzisiaj po dawnej łemkowskiej wsi Rozstajne niewiele zostało. Przy drodze z Krempnej do Ożennej stoi murowana kapliczka z 1929 r. Nieco dalej dwa żeliwne krzyże osadzone na kamiennych cokołach, z których jeden jest mocno zniszczony. Materialnym dowodem, że istniała tutaj wieś, są resztki fundamentów po budynku szkolnym i plebani. Tuż przy samej drodze znajduje się cmentarz. Zachowało się kilka kamiennych nagrobków z krzyżami, jedne bardziej, inne mniej zniszczone. Teren starej nekropolii jest ogrodzony. Magurski Park Narodowy ustawił planszę z informacją o dawnej wsi. Jej mieszkańcy – po wysiedleniu przez Niemców – wrócili w styczniu 1945 roku, ale większość z nich (269 osób) wyjechała dobrowolnie lub została przesiedlona na Ukrainę. Pozostałe 43 osoby wywieziono w maju 1947 r. na tzw. ziemie odzyskane. Opuszczona wieś nie została już zasiedlona.
Pamięć, która trwa. W Sękowej odsłonięto tablicę pamiątkową ks. prałata Stanisława Dziedzica
W piątek, 13 listopada 2026 roku, lokalna społeczność Sękowej oddała hołd swojemu wieloletniemu duszpasterzowi. O godzinie 16:00 w kościele pw. św. Józefa Oblubieńca w Sękowej odbyło się uroczyste odsłonięcie tablicy pamiątkowej poświęconej śp. ks. prałatowi Stanisławowi Dziedzicowi.
Modlitwa i wdzięczność parafian
Wydarzenie zostało zorganizowane z okazji kolejnej rocznicy śmierci kapłana (zmarłego 12 listopada 2015 roku). Bezpośrednio po odsłonięciu i poświęceniu tablicy odprawiono uroczystą Mszę świętą dziękczynną za jego wieloletnią posługę oraz z prośbą o radość nieba dla zmarłego proboszcza. W uroczystości, wzięli udział parafianie, mieszkańcy gminy, duchowieństwo oraz osoby pragnące uczcić pamięć człowieka, który na trwałe wpisał się w historię tej ziemi.
Ponad pół wieku na ziemi sękowskiej
Stanisław Dziedzic urodził się 8 maja 1934 roku w Święcanach. Po maturze zdanej w Liceum Ogólnokształcącym w Bieczu wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie, gdzie w 1958 roku przyjął święcenia kapłańskie i uzyskał tytuł magistra teologii. Swoją pierwszą posługę pełnił jako wikariusz w Krużlowej Wyżnej.
Do Sękowej trafił w 1964 roku – początkowo jako wikary, a od 1967 roku jako proboszcz parafii pw. św. Józefa Oblubieńca NMP. Funkcję tę sprawował nieprzerwanie przez 39 lat, aż do przejścia na emeryturę w 2005 roku. Nawet jako rezydent do końca życia wspierał parafię pracą duszpasterską. Zmarł w wieku 81 lat w katowickiej klinice i spoczął na miejscowym cmentarzu w Sękowej.
Mecenas kultury i ratownik zabytków
Ks. prałat Stanisław Dziedzic zapisał się w pamięci mieszkańców nie tylko jako oddany kapłan, ale przede wszystkim jako wybitny gospodarz i mecenas sztuki sakralnej. Dzięki jego wieloletnim staraniom i determinacji udało się uratować oraz gruntownie odrestaurować bezcenne zabytki architektury drewnianej:
• Zabytkowy kościół z 1520 r. pw. św. Filipa i Jakuba w Sękowej. Słynna „Perła Beskidu Niskiego” przeszła pod jego opieką kompleksowe prace konserwatorskie, co otworzyło jej drogę do wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
• Cerkiew greckokatolicka w Owczarach. Świątynia również zyskała drugie życie dzięki jego zaangażowaniu i skuteczności w pozyskiwaniu środków na renowację.
Za swoje wybitne osiągnięcia na rzecz ochrony dziedzictwa narodowego został uhonorowany m.in. Złotą Odznaką „Za opiekę nad zabytkami” oraz Krzyżem Małopolski. Piątkowa uroczystość i wmurowana tablica są trwałym wyrazem wdzięczności sękowskiej wspólnoty za ponad 50 lat jego obecności i pracy na rzecz parafii oraz regionu.
Po zakończeniu mszy świętej wszyscy uczestnicy przenieśli się do zabytkowego Pałacu Senatora Władysława Długosza w Siarach. Tam na zgromadzonych czekał uroczysty obiad. Dalsza część spotkania upłynęła w atmosferze wspomnień – goście obejrzeli pokaz archiwalnych zdjęć upamiętniających 80. rocznicę urodzin księdza prałata, a także film dokumentalny zrealizowany przez Aleksandra Gucwę.
Dzisiaj nasze święto,
Seniorzy kochani,
ja Wam dzisiaj składam
serdeczne życzenia:
Niech Wam sprzyja szczęście,
niech Wam zdrowie służy
i cieszcie się życiem
sto lat albo dłużej!
I niech Was nie bolą
biodra i kolana,
byście mogli tańczyć
do białego rana!
Życzy Alexander Gucwa - senior!
Sękowa w biało-czerwonych barwach. Mieszkańcy uczcili 108. rocznicę odzyskania niepodległości
Patriotyczny występ młodzieży, uroczysta Msza Święta oraz wspólny przemarsz na cmentarz parafialny – tak w Sękowej świętowano 11 listopada. Licznie zgromadzeni mieszkańcy i samorządowcy oddali hołd bohaterom walczącym o wolną Polskę.
11 listopada to symboliczna data odrodzenia państwa polskiego po 123 latach niewoli. W 108. rocznicę tych wydarzeń społeczność gminy Sękowa tradycyjnie spotkała się, aby wspólnie uczcić Narodowe Święto Niepodległości i zamanifestować przywiązanie do ojczyzny.
Patriotyczne „Oblicze Ojczyzny” w kościele parafialnym
Obchody rozpoczęły się o godz. 10.00 w kościele parafialnym w Sękowej. Zgromadzeni wysłuchali tam inscenizacji słowno-muzycznej pt. „Oblicze Ojczyzny”, przygotowanej przez utalentowaną młodzież z miejscowego Zespołu Szkół.
Za ten poruszający program artystyczny uczniom oraz ich nauczycielom podziękowała wójt gminy Małgorzata Małuch. W swoim okolicznościowym przemówieniu podkreśliła znaczenie pamięci historycznej i wspólnoty:
– Dzisiejszy dzień skłania nas do przemyśleń na temat patriotyzmu i poświęcenia dla wspólnej sprawy. Oddajemy dziś hołd bohaterom, którzy przed laty walczyli za naszą Ojczyznę.
Msza Święta w intencji Ojczyzny
Kolejnym punktem uroczystości była Msza Święta celebrowana przez proboszcza parafii Sękowa, ks. Jacka Piroga. W wygłoszonej homilii duchowny nawiązał do historycznego wymiaru święta oraz współczesnego rozumienia patriotyzmu:
– Narodowe Święto Niepodległości, które czcimy 11 listopada, nawiązuje do wydarzeń sprzed 108 lat, kiedy po ponad stu latach niewoli i zaborów Polacy odbudowali państwo polskie i mogli samodzielnie stanowić o swojej przyszłości. To dowód pamięci i swoisty hołd składany wszystkim tym, dla których wolna i suwerenna Polska to najwyższa wartość.
Ks. Jacek Piróg zachęcał również wiernych, by wzorców miłości do kraju szukać w polskiej historii, literaturze oraz wśród wybitnych przywódców narodu, wskazując, jak nierozerwalnie w polskiej tradycji splotła się wiara z miłością do rodzinnego kraju.
Hołd pod Pomnikiem Chrystusa Zmartwychwstałego
Po uroczystościach kościelnych uformował się uroczysty pochód, który przemaszerował na cmentarz parafialny. Otwierały go poczty sztandarowe wystawione przez druhów Ochotniczej Straży Pożarnej w Sękowej oraz uczniów ze szkół podstawowych w Sękowej i Siarach. Na czele zgromadzonych mieszkańców szli wójt Małgorzata Małuch oraz przewodniczący Rady Gminy Bogusław Moroń.
Uczestnicy obchodów zatrzymali się przy Pomniku Chrystusa Zmartwychwstałego – miejscu szczególnym, w którym spoczywają prochy żołnierzy poległych na różnych polach bitewnych. Pod monumentem odegrano Hymn Narodowy i odmówiono wspólną modlitwę w intencji Ojczyzny oraz poległych obrońców kraju. Na zakończenie delegacje złożyły wieniec i zapaliły znicze.
Gdzie krew wsiąkła w ziemię... XXVII Zlot Niepodległościowy w Łowczówku
8 listopada 2026 r. odbył się tradycyjny Zlot Niepodległościowy, podczas którego mieszkańcy i goście wspólnie modlili się za Ojczyznę. Głównym punktem uroczystości była msza św. polowa przy kaplicy na cmentarzu wojennym nr 171 w Łowczówku w intencji Ojczyzny oraz poległych i zmarłych Legionistów
Na zaproszenie wójta Gminy Pleśna Józefa Knapika i Ryszarda Stankowskiego, zostali zaproszeni: Aleksander Gucwa i Bogusław Kuciakowski, którzy dokumentowali całą uroczystość.
O godz. 11.00 rozpoczęła się koncelebrowana polowa msza św., której przewodniczył Proboszcz tutejszej Parafia Wniebowzięcia NMP w Pleśnej - ks. Krzysztof Franczyk, wraz z Proboszczem Parafii Św. Jakuba w Tuchowie –ks. Alfonsem Gurowskim, Ojcem Sławomirem Skubiszem ze Zgromadzenia Ojców Redemptorystów, a okolicznościowe patriotyczno – biblijne kazanie wygłosił wikariusze Parafii pod wezwaniem Ducha Św. w Rzuchowej – ks. Norbert Sadko.
Po Mszy św. głos zabrał wójt gminy Pleśna Józef Knapik, który powiedział: ,, OBUDŹ SIĘ POLSKO! Niech te słowa zabrzmią dzisiaj w Łowczówku mocniej niż salwa honorowa! Niech przejdą przez te wzgórza, przez legionowe mogiły, przez nasze domy, szkoły i polskie rodziny. Niech dotrą do każdego, komu Polska jest bliska. Niech dotrą również do tych, którzy zapomnieli, że ojczyzna – Polska jest nasza wspólna. Polska jest ponad nami wszystkimi!”
List okolicznościowy na dzisiejszą uroczystość skierował Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Pan Karol Nawrocki, który odczytał doradca Pana Prezydenta, były Szef Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych Pan Minister Jan Józef Kasprzyk.
W Zlocie uczestniczyła Posłanka Anna Pieczarka, poseł 4 ostatnich kadencji, Inicjator Zlotów Niepodległościowych w Łowczówku Pan Michał Wojtkiewicz. Było wojsko reprezentowane przez 21Lekki Batalion Górski z Wojnarowej a Apel Poległych czytał por. Grzegorz Bednarek.
W części oficjalnej uroczystości, odśpiewano hymn państwowy, były przemówienia zaproszonych gości, apel pamięci oraz salwa honorowa. Złożono wieńce, wiązanki kwiatów i zapalono znicze.
Pomimo chłodu na cmentarzu zgromadziło się ponad 500 mieszkańców okolicznych miast, miasteczek i wiosek, przybyło ponad 20 pocztów sztandarowych z całego powiatu tarnowskiego, by w ten sposób udowodnić po raz kolejny, że patriotyzm dla nas to nie puste słowa bez pokrycia! To nasza miłość do ojczyzny, to nasze czyny, to nasza obecność i pamięć o tych, którzy polegli za naszą wolność! Stojąc w zadumie przy mogiłach Legionistów wyobrażaliśmy sobie Bitwę pod Łowczówkiem, która rozegrała się w dniach 22-25 grudnia 1914 roku, jak smutne i tragiczne musiały być dla polskich legionistów Święta Bożego Narodzenia, które przyszło im obchodzić w ponurych okopach. Danina krwi, którą wtedy złożono przyczyniła się do odzyskania przez Polskę Niepodległości 11 listopada 1918 roku.
W Zlocie Niepodległościowym brała udział 10 osobowa delegacja Stowarzyszenia Weteranów Zagranicznych Misji Pokojowych i Stabilizacyjnych Powiatu Tarnowskiego z Prezesem Zbigniewem Burnatem na czele, złożyli wiązankę kwiatów.
Po zakończeniu uroczystości na placu obok cmentarza, przy ognisku można było zasmakować żurek i wojskową grochówkę a także wypić kubek gorącej kawy czy herbaty. Łącząc się w bólu z ofiarami tragedii w Krakowie, w obliczu żałoby narodowej zrezygnowano z organizacji śpiewów pieśni legionowych.
Uroczystość była zorganizowana w sposób profesjonalny a prowadzenie jej przez zastępcę wójta pana Ryszarda Stankowskiego było najwyższej klasy! DZIĘKUJEMY!
Bitwa pod Łowczówkiem
Potyczka stoczona na wzgórzach i w lasach Łowczówka rozegrała się w dniach od 22 do 25 grudnia 1914 r. Najbardziej zaciekłe walki przyszło stoczyć w sam dzień Wigilii. Zaczęło się od tego, że 21 grudnia wojska rosyjskie rozbiły Austriaków w Pleśnej, Łowczówku i Łowczowie. Było to poważne zagrożenie dla armii austriackiej, której dwa skrzydła stykały się właśnie w tym rejonie. Dla ratowania sytuacji ściągnięto z Nowego Sącza I Brygadę Legionów Polskich, która odpoczywała tam po niedawnej bitwie pod Limanową. Oddziałami dowodził podpułkownik Kazimierz Sosnkowski. Brygada otrzymała rozkaz: odbić i utrzymać utracone przez armię austriacką pozycje, czyli dwa wzgórza w Łowczówku i Łowczowie. 22 grudnia, po trzygodzinnej walce, zdobyto wzgórze w Łowczówku, zaś nazajutrz - kolejne. Zaczęły się jednak kontrataki rosyjskie na świeżo utracone pozycje.
Nadszedł dzień Wigilii. Strzały nie tylko nie milkły, ale w dodatku legioniści musieli stoczyć zupełnie niepotrzebną walkę. Błędnie przekazany rozkaz spowodował, że wycofali się z zajętych pozycji, a po wyjaśnieniu nieporozumienia musieli je zdobywać ponownie. Tymczasem na niebie wschodziły gwiazdy. W oczach pojawiały się łzy wzruszenia na wspomnienie rodziny. A w okopach za opłatek i całą wieczerzę wigilijną musiał starczyć ocalony suchar albo kromka chleba. Jak podaje legionowa legenda, z polskich okopów popłynęła melodia kolędy. Ustały rosyjskie karabiny, a Polacy z drugiej strony barykady podchwycili pieśń. Wojna na chwilę zamilkła...
25 grudnia I Brygada wycofała się w kierunku Wróblowic i Zakliczyna. Nie odeszli jednak wszyscy. Pod Łowczówkiem na zawsze pozostało 128 poległych legionistów, 342 odniosło rany, a kilkunastu dostało się do niewoli. Była to jedna z najcięższych i najkrwawszych bitew, jakie stoczyła I Brygada Legionów Polskich w 1914 roku. O jej znaczeniu w historii Polski może świadczyć fakt, że nazwę Łowczówek i datę bitwy umieszczono na tablicy pamiątkowej przy Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie