W Rozstajnem Michał Chomik z USA wybudował kapliczkę na dawnym cerkwisku.
14 listopada 2026 r. o godz. 11.00 w Rozstajnem, odbyło się poświęcenie kaplicy– repliki przedwojennej cerkwi greckokatolickiej, zniszczonej po II wojnie światowej pw. świętych Kosmy i Damiana w gminie Krempna, woj. podkarpackie. Kaplica została konsekrowana przez Arcybiskupa metropolitę Archidiecezji Przemysko-Warszawskiej Kościoła Greckokatolickiego Eugeniusza Popowicza. Obiekt został zbudowany z inicjatywy pana Michała Chomika, który po 37 latach pobytu w USA, wrócił w rodzinne strony do pobliskiej Świątkowej Małej.
Po poświęceniu kaplicy – cerkiewki, sprawowana została święta liturgia, pierwszy raz w tym miejscu po kilkudziesięcioletniej przerwie. Została odprawiona w intencji wszystkich, którzy mieszkali na tej ziemi, budowniczych świątyni i wszystkich obecnych na uroczystości.
Podczas homilii ks. biskup wyraził ogromne uznanie dla fundatora, podkreślając, że w pojedynkę dokonał on dzieła, które często przerasta możliwości całych parafii. Hierarcha nazwał odbudowę świątyni rzeczą wielką – wotum wdzięczności za otrzymane łaski oraz świadectwem tożsamości tej ziemi. Zaznaczył również, że to pierwszy tego typu przypadek w historii metropolii przemysko-warszawskiej.
W uroczystości wzięli udział duchowni obrządku wschodniego z Polski i Słowacji, w tym ks. protojerej Andrzej Żuraw, pełniący funkcję dziekana oraz duszpasterza w strukturach Archidiecezji Przemysko-Warszawskiej oraz ks. Józef Obłój, proboszcz rzymskokatolickiej parafii pw. Matki Bożej Niepokalanej w Desznicy.
Chór "Błahowist" z greckokatolickiej parafii w Krynicy stworzył specjalną atmosferę na ceremonii swoim śpiewem. Nowy obiekt sakralny stał się ważnym miejscem na mapie, przypomina on jego historię, tradycję i żywą obecność Łemków na ziemi swoich przodków. Kaplica będzie służyła do kultu religijnego. Zgodnie z wolą ofiarodawcy, każdy kto zechce się w tym miejscu pomodlić, będzie mógł to uczynić. Obojętnie czy to będzie wyznawca kościoła greckokatolickiego, łacińskiego czy prawosławnego.
W liturgii uczestniczyli wierni z różnych regionów Polski, w tym m.in. potomkowie przesiedleńców z okolic Rawicza, a także ze Słowacji, Łemkowie z USA, Lwowa i Kałusza na Ukrainie. Wśród nich 90-letnia Olga Borejczak z Kałusza, która przyjechała do Rozstajnego wraz z rodziną. Z tej miejscowości pochodził jej mąż, ona z sąsiedniej Świątkowej. Była bardzo wzruszona, płakała i cieszyła się, że dane jej było po tylu latach stanąć na rodzinnej ziemi.
Po nabożeństwie fundator kaplicy Michał Chomik odbierał gratulacje i słowa podziękowania m.in. od abp. Eugeniusza Popowicza, ks. Józefa Obłoja oraz przewodniczącego Zarządu Głównego Zjednoczenia Łemków Grzegorza Trochanowskiego. Budowniczy był wyraźnie wzruszony, ale cieszył się, że udało się dokończyć dzieła.
- Jest to wotum dziękczynne. Chciałem po sobie zostawić jakąś pamiątkę. Myślałem o upamiętnieniu takich miejsc, ale uprzedził mnie Magurski Park Narodowy, który umieścił miniaturki dawnych cerkwi. Tutaj wszystko było zarośnięte krzakami, rósł las. Dużo pomógł mi ówczesny starosta jasielskiAdam Pawluś oraz dyrektor Magurskiego Parku Narodowego Norbert Kieć. Chętnych do pomocy zbyt wielu nie było. Pomagał mi brat Janek, córka Ela robiła zdjęcia z budowy i wysyłała do Nowego Jorku. Przywoziłem ludzi z Ukrainy i za pracę im płaciłem. Czasami było ciężko, ale teraz czuję wielkie zadowolenie – powiedział nam Michał Chomik.
Dzisiaj po dawnej łemkowskiej wsi Rozstajne niewiele zostało. Przy drodze z Krempnej do Ożennej stoi murowana kapliczka z 1929 r. Nieco dalej dwa żeliwne krzyże osadzone na kamiennych cokołach, z których jeden jest mocno zniszczony. Materialnym dowodem, że istniała tutaj wieś, są resztki fundamentów po budynku szkolnym i plebani. Tuż przy samej drodze znajduje się cmentarz. Zachowało się kilka kamiennych nagrobków z krzyżami, jedne bardziej, inne mniej zniszczone. Teren starej nekropolii jest ogrodzony. Magurski Park Narodowy ustawił planszę z informacją o dawnej wsi. Jej mieszkańcy – po wysiedleniu przez Niemców – wrócili w styczniu 1945 roku, ale większość z nich (269 osób) wyjechała dobrowolnie lub została przesiedlona na Ukrainę. Pozostałe 43 osoby wywieziono w maju 1947 r. na tzw. ziemie odzyskane. Opuszczona wieś nie została już zasiedlona.